Er zijn van die weken dat alles tegelijk lijkt te gebeuren. Werk dat uitloopt, een kind met koorts, een lekke band op maandagmorgen en het besef dat je weer drie verjaardagen bent vergeten. Je holt, je organiseert, je troost, je kookt, je stoeit, je veegt snotneuzen af en probeert tussendoor ook nog een enigszins sociaal mens te zijn. Maar ergens onderweg raak je jezelf kwijt.

Ik hou zielsveel van mijn kinderen. Echt. Er is niets dat ik liever zie dan mijn kinderen die om me heen springen, lachen, ontdekken. Maar soms… soms is liefde ook even afstand nemen. Even uitzoomen. Niet omdat je weg wilt, maar omdat je anders verdwijnt in de dagelijkse sleur van het gezinsleven. Ik voelde aan alles: ik moet even pas op de plaats maken. Niet omdat ik het niet aan kan, maar juist omdat ik het altijd té goed wil doen.

Dus ik besloot een paar dagen weg te gaan. Alleen. Bewust. Zonder kinderen. Zonder planning. Zonder constante ruis. Ik ging op zoek naar een plek waar ik niet hoefde te zorgen, te schakelen of te multitasken. Een plek waar ik mocht ademen. Die plek werd KampinaStaete in Oisterwijk.

Alleen, maar absoluut niet eenzaam

Voor wie het niet kent: KampinaStaete is een kleinschalig luxe vakantiepark midden in het groen, waar je verblijft in een van de circa 25 houten huisjes. Van compacte cottages voor twee personen tot de wat grotere en luxere Diamond Suites. Ik verbleef in zo’n Diamond Suite en kreeg daar iets wat ik al jaren niet meer had ervaren: absolute rust. De suite zelf was stijlvol ingericht met een ruime keuken (met vaatwasser), een fijn zitgedeelte, gescheiden douche en toilet en als kers op de taart: een eigen hottub. Geen bubbelbad dat je aanzet met een knopje, maar eentje die je zelf moet stoken met hout en vuur. Meditatief bijna. En warm. Héérlijk warm.

Het park is volledig autovrij en dat merk je meteen. Geen gejaag, geen irritaties, geen autoradio’s die te hard staan. Je wandelt in alle stilte langs houten huisjes, over paden die slingeren tussen het groen. Er lopen sierkippen los over het terrein, konijntjes schieten weg als je te dichtbij komt en af en toe zie je een eekhoorn in de bomen. Alles ademt kalmte. Ik maakte dagelijks een wandeling over het terrein, soms met een kop thee in mijn hand. Uren zat ik naast de vijver op een bankje, met een goed boek in mijn handen. Geen telefoon, geen gesprek, geen kind op schoot. Alleen ik en wat woorden op papier.

Op de tweede middag… een powernap. Midden op de dag, in een hangmat die zachtjes wiegde tussen twee bomen, met de zon op mijn gezicht. Het soort slaap dat je overvalt omdat je lijf zich veilig voelt. Alsof de natuur zegt: “ik houd je wel even vast.”

Hoe minder, hoe meer

De tiny house waarin ik verbleef had alles wat ik nodig had. Een bed waar je in wegzakt alsof je in een wolk ligt. Een keuken zonder magnetron (yes!), een badkamer met regendouche en een terras waar zelfs de muggen zich rustig hielden. Geen tv. Geen afleiding. Alleen Wi-Fi, voor als je toch even wilt doen alsof je bereikbaar bent.

Ik wandelde uren door de bossen en langs de vennen van Oisterwijk. Zonder buggy. Zonder kind dat na 200 meter vraagt of we er al bijna zijn. Zonder geklaag dat er geen ijsje gegeten mag worden. Ik hoorde de stilte én m’n eigen gedachten. Niet allemaal leuk, wel verhelderend. Soms moet je even afstand nemen van de chaos om te kunnen horen wat je nodig hebt.

Wat me opviel: de rust bleef niet alleen buiten, die kroop langzaam ook naar binnen. Ik werd geduldiger met mezelf. Liet gedachten toe die ik normaal wegdruk. Dacht na over patronen, keuzes, de eeuwige drang om alles te managen. Je hoeft niet alles in goede banen te leiden. Soms is het genoeg om gewoon even te zijn.

Ontbijt voor één

Ik trakteerde mezelf op ontbijtboxen aan de deur. Broodjes, yoghurt met granola, vers fruit, broodbeleg en een gekookt eitje. Oh, bijna de versgeperste sinaasappelsap vergeten. Alles perfect verpakt, alsof ze wisten dat ik dit even nodig had. Geen kruimels op de vloer. Geen gejammer over “ik lust dat niet”. Gewoon in stilte ontbijten, op mijn eigen tempo. Geen verplichtingen. Man, wat een luxe.

‘s Middags vertrok ik naar het dorpje Oisterwijk, op de elektrische fiets die ik via het park huurde. Even slenteren door het centrum, zonder tijdsdruk. Kopje thee drinken in een boekwinkel. Lunchen in het zonnetje op een terras. Dingen die normaal stressvol zijn, omdat mijn peuter zijn vinger in m’n kroket probeert te steken.

Ik raakte aan de praat met een ouder koppel. Ze vroegen me naar mijn leven en dus ook waar mijn gezin was. Ik vertelde dat ik alleen op pad ben gegaan, bewust. Ze knikten. “Slim. Dat hadden wij ook moeten doen, toen onze kinderen nog klein waren.” Dat bleef hangen en gaf me onbewust een bevestiging dat ik niet direct een slechte vader was, door even voor mezelf te kiezen.

Een midweek als resetknop

De dagen vlogen voorbij. Elke ochtend begon met een heerlijk ontbijtje en een kopje thee op het terras voor mijn suite. Elke middag eindigde met een wandeling of gewoon niksen in een hangmat. Ik sprak met bijna niemand. Toch voelde het alsof ik de beste gesprekken in tijden had gevoerd: met mezelf.

Op de laatste dag zette ik m’n koffers in de auto, liep nog een laatste rondje over het terrein en dacht: dit was geen vakantie, dit was een reset. Even weg van alles, maar dichter bij mezelf dan ooit.

Thuis werd ik begroet met tekeningen, snotneuzen en oprechte knuffels. Floris grapte: “Je bent wel een beetje op een eekhoorn gaan lijken, pap!” En ik dacht: precies goed.

Een midweek alleen op vakantie is niet egoïstisch. Het is onderhoud. Voor je hoofd, je hart en je gezin. Want hoe beter jij in je vel zit, hoe meer je kunt geven. Soms begint dat met stilte, een goed bed en een vers gekookt eitje.

P.s. check ook eens het Instagram-kanaal van KampinaStaete voor prachtige sfeerbeelden!

Als vader van twee zoons zoek ik niet alleen naar leuke dingen om met hen te doen, maar soms ook gewoon naar iets voor mezelf. Iets met een beetje spanning. Iets waardoor je de adrenaline door je lichaam voelt stromen. Iets als… parachutespringen!

Deze sprong stond al weken met hoofdletters in onze agenda. Iedere keer als ik de datum op de kalender zag, voelde ik de kriebels in mijn buik. Niet van de zenuwen – oké, misschien een beetje – maar vooral van pure enthousiasme. We keken hier zó naar uit. Een midweekje Texel, even weg van de dagelijkse chaos, met als kers op de taart: een tandemsprong uit een vliegtuig. Dat was het plan. Ik telde de dagen af als een kind dat bijna zijn schoen mag zetten. De voorpret, het plannen, het inpakken van mijn koffer – het maakte de ervaring alleen maar intenser. We waren klaar voor avontuur en dat avontuur begon op een plek waar je het misschien niet meteen verwacht: Texel. Nog specifieker: bij Paracentrum Texel. Ja, ik ben uit een vliegtuig gesprongen van 13.000 voet hoogte. Midlifecrisis? Absoluut niet! (Hoop ik…)

Een sprong in het diepe (of in de lucht)

Parachutespringen stond al jaren op mijn lijstje. Je weet wel, ergens tussen “de Chinese muur bewandelen” en “ooit een hele nacht doorslapen zonder dat mijn kind roept dat z’n knuffel een pleister nodig heeft”. Dus toen de kans zich voordeed tijdens een midweekje Texel, twijfelde ik geen moment. Bij Paracentrum Texel kun je een tandemsprong maken vanaf 13.000 voet (dat is 4 kilometer hoog voor de liefhebbers). Je kunt er ook een cameraman bijboeken die je hele avontuur filmt en fotografeert. Tip van een vader die voor deze keuze heeft gestaan: doe dat. Echt. Want als je dan toch uit een vliegtuig springt, wil je daar bewijs van.

Helaas moesten we vanwege laaghangende wolken een aantal uren wachten, voordat we daadwerkelijk het vliegtuig in mochten stappen. We vonden het fijn dat we wel het terrein konden verlaten om de omgeving te bekijken. Toen de lucht klaarde, werden we opgebeld met het verzoek om zo snel mogelijk terug te komen.

Voorbereiding met een vleugje paniek

Na een korte instructie kreeg ik mijn harnas aangemeten en mocht ik kennismaken met mijn instructeur. Een uiterst vriendelijke kerel die volgens mij al vaker uit een vliegtuig was gesprongen dan dat ik luiers heb verschoond. Je wordt stevig vastgeklikt, je krijgt wat aanwijzingen en dan? Dan stap je dat vliegtuig in. De sfeer aan boord? Best ontspannen eigenlijk. Alsof je met een stel vrienden op vakantie gaat, maar dan met het verschil dat je straks de deur uitloopt terwijl het vliegtuig nog vliegt.

Voor mensen met hoogtevrees: geloof me, je denkt van tevoren dat je het niet durft. Maar op het moment zelf, met die professionele instructeur aan je vastgehaakt, vergeet je die angst. Het is alsof je hersenen zich uitschakelen en alleen nog maar genieten. De spanning verdwijnt zodra je de lucht in gaat en het enige wat overblijft is een enorm gevoel van enthousiasme. Omdat je zo hoog in de lucht bent, heb je totaal geen besef van diepte. Iets waar mensen met hoogtevrees juist tegenop zien.

De sprong zelf: 60 seconden pure waanzin

Hoppa, daar ga je dan. De deur gaat open. De wind suist naar binnen. Je hangt letterlijk buiten het vliegtuig en dan spring je. Of nou ja, je wordt gesprongen. De eerste 5 seconde vergeet je adem te halen. Daarna vergeet je alles. Je valt met zo’n 200 km/u richting aarde. 60 seconden vrije val, gevolgd door een rustige zweefvlucht van een paar minuten zodra de parachute open gaat. Wat je dan ziet? Texel in al zijn glorie. De Noord- en Waddenzee, een stuk van Vlieland, de groene weilanden, het strand, kleine autootjes en piepkleine mensen. Wat je voelt? Een immens gevoel van vrijheid. Als vader ben je gewend om altijd alles onder controle te willen houden. Maar daar in de lucht laat je alles los. Letterlijk. (Behalve de parachute dan, dat is niet heel handig.)

Over veiligheid gesproken: wist je dat tandemspringen volgens onderzoek net zo veilig is als een potje tafeltennis? Geen grap. Het aantal ongelukken bij tandemsprongen is zeldzaam laag. Alles is gericht op jouw veiligheid: van de dubbele checks, de materiaalinspecties, tot de ervaring van de instructeurs die letterlijk duizenden sprongen op hun naam hebben staan. Ik voelde me op geen enkel moment onzeker of onveilig. Integendeel, ik denk dat ik me zelden zó vertrouwd heb gevoeld.

Waarom je die cameraman écht moet bijboeken

Ja, het is een extra investering. Maar ik beloof je: het is het waard. Mijn video is inmiddels minstens twintig keer bekeken door familie, vrienden en de meester van Floris (lang verhaal). Je krijgt honderden foto’s, video’s van het opstijgen, de sprong zelf, de vrije val en zelfs de landing goed in beeld. Maar het mooiste: je ziet jezelf een ervaring beleven die je nooit meer vergeet. Floris vond mijn ervaring “cool bro”. Sevijn vond vooral de video’s van het vliegtuigje leuk.

Voordelen van parachutespringen bij Paracentrum Texel

1. Professionele begeleiding: Je voelt je direct op je gemak door de ervaring van de instructeurs.
2. Adembenemend uitzicht: Texel is prachtig van boven. Zelfs met knikkende knieën.
3. Snelle, duidelijke instructies: Geen urenlange theorie. Gewoon to the point in nog geen 5 minuten.
4. Mogelijkheid tot cameraman: Zodat je jouw sprong keer op keer kunt herbeleven.
5. Goede organisatie: Van reserveren tot landen, alles liep soepel.
6. Toegankelijk voor beginners: Je hoeft geen ervaring te hebben.
7. Fantastische sfeer: De vibe op het terrein is ontspannen en gezellig.
8. Mooie locatie: Texel is sowieso een fijne plek voor een aantal daagjes weg.
9. Veiligheid staat voorop: Het bedrijf neemt geen enkel risico, daar waar het aankomt op veiligheid en uit onderzoek blijkt dat tandem springen extreem veilig is.

Zijn er ook nadelen?

Ja, natuurlijk. Geen ervaring is perfect. Dus hier zijn de minpunten:

1. De prijs: Met de sprong en het camerawerk ben je al snel een paar honderd euro kwijt.
2. Weersafhankelijk: Bij sterke wind of lage wolken wordt er niet gesprongen. Jammer, maar fijn dat het bedrijf veiligheid op nummer 1 heeft staan.
3. De afstand: Texel ligt op een eiland, wat betekent dat je even onderweg bent. Voor mensen uit het zuiden of oosten van Nederland is dat een flinke rit én een boottocht.

Conclusie: doen. Gewoon doen.

Parachutespringen op Texel was voor mij een ervaring die ik niet snel vergeet. Het is niet iets wat je elke dag doet, maar juist daarom zo waardevol. Als vader, als mens, als adrenalinejunkie-in-opleiding. Het gaf me even dat gevoel van volledige vrijheid en ik besefte hoe goed het is om af en toe iets te doen dat compleet buiten je comfortzone ligt.

Of je nou hoogtevrees hebt, twijfelt over de veiligheid, of denkt dat het niks voor jou is: doe het toch. Want juist dán is de beleving het meest intens. De voorbereiding, de spanning in het vliegtuig, het moment waarop je valt en het uitzicht terwijl je zweeft… het is met niets te vergelijken. Je voelt je even los van alles. Geen telefoons, geen to-do lijstjes, geen kinderen die vragen waar hun sokken zijn. Alleen jij, de lucht, en dat onbeschrijfelijk mooie uitzicht.

Dus: staat parachutespringen op je bucketlist? Schrap hem eraf. Bij Paracentrum Texel zit je gebakken.

P.s. vergeet die cameraman niet, hè.

Iedere ouder kent het: het moment waarop je in de tuin staat, je kinderen in het vizier hebt en denkt: “Hoe gaan we vandaag de dag weer doorkomen?” Soms voelt het alsof je een compleet animatieteam op een zomerkamp bent, alleen zonder salaris en al helemaal geen pauzes. Als vader van twee energieke jongens, Floris (11) en Sevijn (2), heb ik al vele uren doorgebracht met plastic ballen, schepjes, opblaaszwembaden en zandbakken. Ik heb zelfs een keer geprobeerd een waterglijbaan te maken met een vuilniszak en afwasmiddel. Spoiler alert: dat eindigde in blauwe plekken en een boze blik van mijn vrouw.

Maar toen maakte ik kennis met Mölkky: een houten werpspel uit Finland dat bij ons thuis razendsnel tot favoriet werd gebombardeerd. Geen schreeuwende kleuren, geen elektronische toeters en bellen, maar gewoon twaalf houten kegels en een werpstok. En toch: pure magie (figuurlijk gesproken dan hè). Binnen de kortste keren stonden we met het hele gezin fanatiek te mikken in het parkje achter onze woning. Zelfs de buurman heeft een keer leuk meegespeeld, al heb ik sterk het vermoeden dat hij gewoon wilde winnen van een elfjarige. Hoe dan ook, wij zijn fan!

Wat is Mölkky eigenlijk?

Mölkky is een werpspel dat bestaat uit 12 genummerde houten kegels en een werpstok. Je gooit met de stok om de kegels omver te krijgen en afhankelijk van hoeveel kegels je omgooit (en welke), scoor je punten. Het doel is om precies 50 punten te halen. Gooi je over de 50? Dan val je terug naar 25 punten. Simpel? Ja. Saai? Absoluut niet.

De kracht zit ‘m in de eenvoud

Wat me meteen aansprak aan Mölkky is hoe snel je het kunt uitleggen. Binnen 3 minuten snapte ook Floris alle regels en na tien minuten stond hij al strategisch kegels te mikken. Voor Sevijn is het natuurlijk allemaal nog wat lastig, maar hij vond het al geweldig om de kegels terug te zetten en de werpstok aan te geven. Dat noem ik nog eens teamwork.

Waarom Mölkky een hit is in ons gezin

1. Iedereen kan meedoen

Van peuter tot opa: Mölkky is laagdrempelig en fysiek niet belastend. Je hoeft geen spierbundel te zijn om een paar kegels om te gooien. Hierdoor kunnen we echt met het hele gezin (en oudere familieleden) spelen.

2. Geen batterijen, geen schermen

Wat een verademing. Geen irritante piepjes, geen bluetooth connecties of lege batterijen. Gewoon hout, gras en plezier. Heerlijk rustgevend (behalve als Floris juicht vanwege zijn hoge score, maar dat is weer een ander verhaal).

3. Strategie en geluk gaan hand in hand

Hoewel het simpel oogt, zit er verrassend veel tactiek in. Ga je voor de enkele hoge score of mik je op meerdere kegels met lage waarden? De spanning stijgt naarmate je dichter bij die magische 50 komt. Floris heeft al een keer met 51 punten verloren. De frustratie was groot, de les leerzaam.

4. Makkelijk mee te nemen

We hebben de set al meerdere keren meegenomen naar het park, een camping en zelfs naar opa en oma. Alles past in een compacte houten kist en is binnen een minuut opgezet.

5. Goedkoop vermaak

Voor een spel dat jarenlang meegaat en door jong en oud gespeeld kan worden, is Mölkky verrassend betaalbaar. Het heeft al meer uurtjes plezier opgeleverd dan menig duur cadeau.

6. Bewegingsvrijheid voor de kids

Kinderen kunnen rennen, gooien, bukken, juichen, balen en weer opnieuw beginnen. Dat allemaal zonder dat je bang hoeft te zijn dat ze iets breken (behalve hun eigen trots).

7. Leerzaam, maar zonder dat het zo voelt

Kinderen oefenen stiekem met tellen, optellen en strategisch denken. Floris beheerst dit al een tijdje, maar met Sevijn kunnen we leuk oefenen om alle twaalf de kegels op volgorde te zetten. Zo betrekken we hem ook bij het spel, zonder dat hij echt mee kan spelen.

8. Stimuleert sociaal spel

Mölkky daagt kinderen (en volwassenen) uit om samen te spelen. Spelers moedigen elkaar aan, maken grapjes over elkaars worpen en vieren samen de overwinning. Zelfs bij verlies blijft de sfeer positief. Het zorgt voor verbinding, zelfs tussen generaties. Voor ons heeft Mölkky hetzelfde sociale dosis als een potje jeu des boules.

9. Geschikt voor elke gelegenheid

Of het nu gaat om een kinderfeestje, een familiedag, een picknick of gewoon een luie zondagmiddag: Mölkky past altijd. Het maakt zelfs saaie verjaardagen ineens een stuk leuker.

10. Stimuleert buiten spelen

In een tijd waarin schermtijd vaak het gesprek van de dag is, helpt Mölkky ons gezin om vaker naar buiten te gaan. Het is een perfecte manier om de frisse lucht op te zoeken en actief bezig te zijn.

Zijn er ook nadelen?

Ja, een paar kleine puntjes:

• Ruimte nodig: Mölkky speel je het liefst op laag gras of zand. Een kleine tuin is niet echt handig, omdat je minimaal 3 meter afstand moet hebben om te kunnen gooien.
• Hout blijft hout: Hoewel Mölkky is gemaakt van kwalitatief berkenhout en daardoor prima een nachtje buiten kan blijven staan, kun je het spel het beste even binnen zetten bij slecht, regenachtig weer.
• Niet ideaal voor echte kleintjes: Voor kinderen onder de 3 is het meer een kijkspel dan een meedoe-activiteit. Ze vinden het alsnog reuze interessant.

Conclusie

Mölkky heeft zich inmiddels ontpopt tot hét spel dat we het vaakst spelen. Het is simpel, sociaal, spannend en zit verrassend goed in elkaar. Het nodigt uit tot lachen, competitie en samenwerking. Zelfs mijn schoonmoeder (speelt niet graag spelletjes) is fan geworden. Wanneer zij speelt, weet je dat het serieus is.

Of je nu op zoek bent naar een activiteit voor een kinderfeestje, familiedag, een uitje met vrienden of gewoon een zonnige zondagmiddag in de park: Mölkky is wat mij betreft een absolute aanrader. Wij zijn om. Nu jij nog.