Mijn oudste zoon Floris (inmiddels 10) is een kind van gescheiden ouders. De ene week is hij bij zijn moeder, de andere week mag ik zeven dagen van hem genieten. In dit huis gelden andere regels, andere emoties en andere verwachtingen. Dat is soms best even wennen. Niet alleen voor mijn kleine maatje, maar net zo goed voor mij. Ik heb niet heel veel regels in huis, behalve dat nee toch echt nee is. Maar ieder kind gaat weleens over grenzen heen of dramt net een keer teveel, wanneer je hebt aangegeven dat de grens is bereikt. Is dat erg? Eigenlijk niet, het hoort bij het opgroeien. Toch gebeurt het in de beste huishoudens dat ons pannetje overkookt en we onze emoties loslaten op ons kind. 

(Let op, onderstaande uitspraken zou ik nooit tegen mijn kind zeggen en zijn enkel bedoeld als voorbeeld voor dit artikel.)

• Houd nou toch eens op met dat gezeur! 
• Je luistert echt nooit naar me!
• Ik heb het al honderden keren bij je aangegeven! Waarom leer je nooit van je fouten, je bent toch niet dom?
• Ik vind het bijzonder irritant dat je me negeert wanneer ik iets tegen je zeg!
• Stop eens met dat vervelende gejank, anders ga je maar naar je kamer toe!

Huilend rent je kind de trap op…

Het is normaal dat we zo nu en dan boos zijn op onze kinderen, maar we geven hier als ouder soms een verkeerde uiting aan. Wanneer ik de trap op loop en naar de kamer van m’n kind strompel om m’n excuses aan te bieden, zie ik een verdrietig wezentje met tranen in zijn ogen op de rand van het bed zitten. Ik zeg: ‘Lieve schat, het spijt me dat ik zo tegen je heb geschreeuwd.’ Het antwoord dat ik krijg: ‘Papa, als je zo schreeuwt, ben ik bang dat je niet meer van me houdt.’ Ineens zijn de rollen omgedraaid, de tranen lopen nu over mijn wangen. En dat brengt me direct bij punt 1 van de lijst.

1. Je houdt niet meer van me

Wanneer we schreeuwen tegen onze kinderen, dan voelt het voor hen alsof de liefde direct voorbij is en we niet meer van ze houden. Kinderen zijn, zeker op jonge leeftijd, nog niet capabel om goed onderscheid te maken tussen ‘weten’ en ‘voelen’. Ze weten diep van binnen echt wel dat je altijd van ze zult houden, maar het voelt op dat moment totaal niet zo. Ben je boos op je kind, maak het daarna dan altijd samen weer goed met een knuffel, een kus en liefdevolle woorden. Het letterlijk uiten ‘ik hou zielsveel van je, ook als ik eventjes boos ben’ is bijzonder waardevol voor een kind om te horen. Een bevestiging van jouw onvoorwaardelijke liefde is altijd welkom!

2. Ik begrijp het niet en voel me dom

Als vader willen we ons kroost goed opvoeden en voorzien van goede normen en waarden. Onze kinderen moeten dagelijks nog ontzettend veel leren, terwijl ze nog zo speels zijn. Denk er maar eens over na: kinderen leren niet alleen op school nieuwe dingen, ook thuis zijn ze continu bezig om nieuwe ervaringen op te doen. Er zullen dus voldoende momenten zijn dat kinderen iets niet begrijpen, omdat ze een bepaalde situatie simpelweg voor het eerst meemaken. Daar komt bij dat kinderen nog niet optimaal kunnen inschatten wat voor impact hun handelen heeft op anderen. 

Wanneer je schreeuwt tegen je kinderen, zullen ze zich dom voelen omdat ze het ‘weer’ niet begrijpen. Als ik jou vraag om iets te doen wat je nog nooit hebt gedaan, dan verwacht je toch ook geen uitbrander als het niet in één keer goed gaat? Je kunt je kind beter belonen voor het feit dat ze dingen proberen, dan afstraffen omdat ze zich aan het ontwikkelen zijn.

3. Ik klap dicht en durf niets meer te zeggen

Wanneer je kind over de spreekwoordelijke grens gaat of je even niet gehoorzaamt, dan is dat een perfect moment om rustig uit te leggen waarom dat niet goed is en hoe je het graag anders wilt zien. Je kunt vertellen wat het met jou doet of hoe anderen erop kunnen reageren. Of je geeft uitleg over de emoties die het bij je oproept, zodat je kind leert om over gevoelens te praten.

Maar sta jij als een malloot te schreeuwen? Dan is de kans groot dat je kind dichtklapt en niet meer zelf kan beredeneren wat hij of zij nou eigenlijk verkeerd heeft gedaan. Ze zijn op dat moment namelijk te druk bezig met bang zijn voor jouw reactie. (Zie tevens punt 4)

4. Het is eng en je maakt me bang

Hoeveel groter ben jij dan het kind waartegen je staat te schreeuwen? 2x? 3x? Bedenk even hoe jij zou reageren wanneer iemand die 3x zo groot is tegenover je staat te tieren en te razen. Je bent – voor je kind – op dat moment een grote, schreeuwende reus die een heleboel schade aan kan richten. Hoe harder je schreeuwt en hoe fysieker je jouw woede uit, hoe enger jij zult zijn in de ogen van die kleine prins(es) waar je zoveel om geeft.

Kinderen vinden het moeilijk om de emotie ‘angst’ onder woorden te brengen. Het is een gevoel dat ze ergens in hun buik voelen, maar niet goed kunnen plaatsen. Wel weten ze dondersgoed dat ze moeten oppassen, dat is het instinct dat ze van moeder natuur hebben meegekregen. Het laatste dat jij wilt is dat jouw kind op zijn/haar hoede is, omdat papa kan ontploffen. Woede nodigt totaal niet uit tot een leerzaam gesprek. Niet bij kinderen, maar ook niet bij volwassenen.

5. Zo bedoelde ik het niet

Het brein van een kind kan nog niet veel stappen vooruit denken. Het enige moment dat telt voor een kind, is het moment dat hij nu beleeft. Een kind is niet bewust bezig om jou dwars te zitten of om expres jouw grenzen te overschrijden. Ze gaan helemaal op in hun eigen wereld. Het is onze taak om hen, op een rustige manier, te vertellen hoe we dat speelse wereldje beter kunnen laten aansluiten op die van volwassenen. 

Als jouw kind iets doet wat niet mag, dan is hij/zij nog niet ‘volwassen’ genoeg om te zeggen: ‘Sorry, dat was niet mijn bedoeling.’ Zelfreflectie is niet iets dat ze beheersen op jonge leeftijd. Kinderen van 0 tot 7 hebben geen flauw idee hoe ze naar hun eigen gedrag moeten kijken. Van 7 tot 11-12 jaar leren ze de basis van zelfreflectie en pas daarna beginnen kinderen zelf na te denken over hun eigen gedrag. Nu je deze richtlijn weet, kun je waarschijnlijk meer begrip tonen in lastige situaties.

Schreeuw jij wel eens tegen je kind? Denk dan nog eens terug aan dit artikel en probeer jezelf te beheersen. Het levert veel meer op om rustig te communiceren. Je kind leert er dan niet enkel van, maar het blijft ook vele malen beter hangen. Grote kans dat je de volgende keer dus minder snel boos hoeft te worden. Klinkt als een win-win situatie, toch?

Wil je weten hoe je het weer goed kunt maken, nadat je hebt staan schreeuwen tegen je kind? Lees dan mijn artikel: 5 dingen die je moet doen, als je tegen je kind hebt staan schreeuwen.

Al op vrij jonge leeftijd wist ik zeker dat als ik later vader zou worden, ik maar één kindje zou krijgen. Eén kindje aan wie ik al mijn liefde kon geven. Eén kindje waar ik altijd voor zou klaarstaan, iedere dag voor de rest van mijn leven. Zelf ben ik opgegroeid in een groot pleeggezin met gemiddeld 11 kinderen. Ik was een nummertje, een kostenpost, een bodemloze put die zich vooral niet beter moest voelen dan andere kinderen. Zo is mijn beeld ontstaan dat als ik ooit zelf een kindje zou krijgen, dat hij/zij zich nooit zo zou hoeven voelen.

Maar toen, 2,5 jaar na de geboorte van Floris, bleek een scheiding tussen zijn moeder en mij niet te voorkomen. Gescheiden huizen, gescheiden levens, gescheiden liefde. Mijn hart was letterlijk gebroken, dit was namelijk absoluut niet waar ik ‘voor getekend’ had. Het beeld van een perfect leventje voor Floris bestond niet meer, was weg, onherstelbaar vernietigd. Tot op de dag van vandaag doet dit zeer, een wond die nooit zal helen.

Een nieuwe start

Toch gaat het leven verder en deuren waarvan ik dacht dat ze voor altijd gesloten waren, openden zich langzaam. Zo ontmoette ik Renée, een lieve, vrolijke, slimme, knappe blonde dame (ik beschrijf alleen een paar positieve dingen, ze leest namelijk mee!). We hebben langer gedatet dan gebruikelijk. Ik wilde namelijk een weloverwogen keuze maken, niet enkel voor mezelf maar ook voor de toekomst van Floris. Het daten beviel goed en langzaam groeiden we naar elkaar toe. Op een gegeven moment hakte ik de knoop door en besloot: met deze dame wil ik de rest van mijn leven doorbrengen. We kregen een relatie, ik vroeg haar in Brugge ten huwelijk en toen – op een zwoele, zomerse avond – kwam de vraag waar ik zo bang voor was, maar tegelijk ook zo naar hunkerde: ‘Zou je een kindje met mij willen?’

Ik wist dat dit moment een keer ging komen, ik had er zelf ook al honderd keer over nagedacht. In mijn hoofd maakte ik een lijstje met voor- en nadelen, waarom wel of waarom niet. Als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik doodsbang was. Ik zal hieronder beschrijven waarom.

De redenen waarom ik niet nog een kindje wilde:

1. Ik ben al een keertje eerder gescheiden en dat heeft mijn leven – en het leven van Floris – letterlijk op z’n kop gezet. Wat als het nu weer anders loopt dan ik zou willen, dat het weer verkeerd gaat? Dan heb ik straks 2 kinderen bij 2 verschillende vrouwen en dan mogelijk weer gescheiden. Niet echt het beeld dat ik altijd voor ogen heb gehad.

2. Hoe zal Floris zich straks voelen? Ik heb een bijzonder sterke band met hem. Maar als ik nog een kindje krijg, dan is dat kindje wél altijd bij mij. Voor Floris hebben wij co-ouderschap. De ene week bij moeder, de andere week bij mij. Wat doet het met het zelfbeeld van Floris dat hij steeds weer weg moet, terwijl zijn broertje of zusje mag blijven?

3. Floris is in mijn ogen perfect. Natuurlijk heeft hij zijn mopper-momentjes en is hij een keertje brutaal. Toch had ik me geen betere zoon kunnen voorstellen dan dit lieve ventje. Stel dat ik nog een kindje krijg, dan kan het toch alleen maar tegenvallen? Kan dat kindje dan wel tippen aan de ‘perfectie’ van Floris?

4. Ik heb op dit moment een geweldig kind dat volledig gezond is (op zijn hypermobiliteit na dan). Als ik nog een kindje krijg, zal hij/zij dan ook zonder gebreken geboren worden? Hoe moet ik er in vredesnaam mee omgaan als dat kindje ziek ter wereld komt, of met een afwijking die je vooraf op echo’s niet kunt zien? Wat als het nog erger is dan dat en het kindje überhaupt niet levend geboren wordt? Ben ik sterk genoeg om daarmee om te kunnen gaan?

5. Kan ik mijn tweede kindje voldoende liefde geven? Ik vind – mede door mijn verleden – dat een kind recht heeft op onvoorwaardelijke liefde. Niet enkel in woorden, maar ook in daden. Heb ik als persoon genoeg te geven of is mijn limiet bereikt? Hou je van je tweede kind evenveel als van je eerste kind? Wat als dat niet zo is?

6. Ook het praktische telt natuurlijk mee. Floris heeft inmiddels een leeftijd bereikt dat hij zichzelf goed kan vermaken, dat ik zijn billen niet meer hoef af te vegen, dat hij zelf zijn brood kan smeren, etc. De vrijheid die ik nu zoetjesaan weer begin te krijgen, daar ben ik toch wel erg blij mee. Floris lekker spelen in de speeltuin, papa een Fanta met bitterballen op het terras. Klinkt als een goede deal, toch?

Toch loopt er nu een kleine draak door onze woonkamer, hoe dan?

Al die negatieve gedachten die ik had, ik kon ze maar niet loslaten. Maar er waren ook redenen waarom ik wel graag weer aan een kindje wilde beginnen. Ik had namelijk sterk de behoefte om ook met Renée een gezinnetje op te bouwen. Zij kan er niets aan doen dat mijn verleden is gelopen, zoals het is gelopen. Is het dan eerlijk om mijn angsten boven haar (en ons) geluk te zetten? 

Diep van binnen voelde ik heus wel dat ik genoeg liefde heb om te geven, al zou ik nog 20 kinderen hebben gekregen (liever niet!). Daarnaast speelde ergens diep van binnen ook het verlangen om een kindje te hebben dat altijd bij me kon zijn. Geen co-ouderschap, niet de helft van de tijd een lege slaapkamer in huis, geen onderlinge wedstrijd wie het hardst kan blaffen om zijn/haar zin te krijgen. Gewoon een normaal gezinnetje, waar liefde ouderwets op de eerste plaats staat.

Daar waar Floris vroeger, voor en tijdens de scheiding, enig kind was, is zijn familie inmiddels flink uitgebreid. Ouders met nieuwe partners, die zelf ook weer familie hebben, bij mama twee zusjes en bij papa een broertje. Hij geniet er enorm van en ziet er elke week naar uit om ‘de andere kant’ van zijn wereld weer te zien en te knuffelen. Sterker nog, we krijgen dagelijks de vraag of we nog een broertje of zusje voor hem willen ‘maken’. Een extra gezinsuitbreiding staat op elk verlanglijstje van Floris. Hij vraagt erom met Sinterklaas, met zijn verjaardag en alle andere momenten waarop hij een cadeautje zou krijgen!

En papa? Ach, ik ben ook dik tevreden hoor. Mijn angsten zijn zeker niet weg, maar dat gaat ook niet zo snel. Floris staat nog altijd bij mij op de eerste plek. Het enige dat is veranderd, is dat hij die toppositie moet delen met zijn broertje. Floris gelukkig, Renée gelukkig en ik gelukkig. Het cirkeltje is – voor nu – weer eventjes rond.

De huidige economie is voor vele ouders een ramp. Boodschappen zijn niet te betalen, de rekeningen van de stookkosten laat je liever ongeopend bij de post liggen en de huurprijzen stijgen de pan uit. Een flinke rente op je spaargeld krijg je jaren niet meer en je maakt je zorgen om je pensioen. Dan lees je ineens een interessant artikel over beleggen. Je boekt maandelijks een klein bedrag over naar je beleggersrekening en weet dat dit op termijn gegarandeerd een winstgevend principe is. De ene maand verdien je een paar euro, de andere maand verlies je er een paar. Toch zal dit over een periode van tien of twintig jaar een hoop geld opleveren, want jij kent namelijk de term ‘historisch bewezen rendement’.

In dit stukje ‘beleggen’ zit een keiharde levensles voor de band tussen jou en je dochter. Elke dag investeren in een goede relatie, zal absoluut positieve vruchten afwerpen. Dit betekent niet dat er geen slechte dagen tussen mogen zitten, die momenten kent iedere ouder. Zolang er maar over een langere periode een stijgende lijn in zit, daar gaat het om. In dit artikel geef ik je 3 tips voor cadeautjes die jij jouw dochter elke dag kunt geven. Een waardevolle belegging!

Cadeautip 1: een compliment

Uit vele onderzoeken blijkt dat negatieve gebeurtenissen, woorden of gedachten langer blijven hangen dan positieve. Psychologen noemen dit de ‘Negativity bias’ oftewel de ‘Negativiteitsfout’. Ligt dit aan je opvoeding, omgeving of intellect? Absoluut niet, het is evolutionair. Zie het als oeroud gedrag, een overlevingsstrategie, dat al generaties lang in onze genen zit. (Mocht je meer willen weten over het ontstaan van de negativiteitsfout, klik dan hier.)

Ook je dochter heeft soms last van negatieve gedachtes die haar leven lijken over te nemen.

• Sommige meiden uit mijn klas zijn veel slimmer dan dat ik ben.
• Ik ben helemaal niet populair, blijft dit heel mijn leven zo?
• Vinden anderen mij wel aantrekkelijk genoeg?
• Er is niets waar ik in uitblink, ik ben een mislukkeling

Negatieve gedachten kun je nooit helemaal wegnemen bij iemand, ook niet bij je dochter. Wat je wel kunt doen is haar iedere dag complimenteren met iets dat ze goed heeft gedaan of gezegd. Misschien heeft ze uit zichzelf de vaatwasser uitgeruimd, een hoog cijfer gehaald op school of jou aan het lachen gemaakt. Het hoeft niet altijd iets groots te zijn. Maar wat het ook is, benoem het en zorg ervoor dat ze je echt heeft gehoord. Dat ze jouw opmerking wegwuift of met haar ogen rolt, betekent niet dat ze jouw compliment stiekem keihard nodig heeft.

Cadeautip 2: een vraag

Vaders zeggen op een dag veel tegen hun dochter. Je zegt dat ze haar kamer moet opruimen of dat ze haar schoenen van de bank moet halen. Wellicht deel je dat je erg druk bent geweest op je werk of dat je hebt gelezen dat ze morgen een vrije schooldag heeft. Maar niets van dit alles is een vraag aan haar, terwijl dat enorm belangrijk is voor jullie relatie. Met een opdracht (bijv: maak je huiswerk) verwacht je gehoorzaamheid, maar met een vraag open je een gesprek en werk je aan jullie onderlinge verstandhouding.

Een tip die ik ooit eens ergens heb gehoord: De enige manier waarop je oprecht interesse in iemand kunt tonen, is door oprecht interesse in iemand te tonen. Kom dus niet aan met een vraag als ‘Hoe was je dag?’, (al is dat natuurlijk nog altijd beter dan helemaal niets vragen), maar zorg voor wat diepgang in jullie gesprek. Je kunt dit het beste bereiken door open vragen aan haar te stellen:

• Wat is het leukste dat je vandaag hebt meegemaakt? Waarom vond je dat zo leuk?
• Wat vond je vandaag minder leuk? Wat heeft dat met je gedaan? Hoe zou je daar de volgende keer beter mee om kunnen gaan?
• Hoe vond je het vandaag om…? Wat heb je daarvan geleerd of hoe heb je dat ervaren?

Cadeautip 3: een moment van jouw tijd

In een eerder artikel beschreef ik ‘5 redenen waarom tijd het beste cadeau is voor je kinderen’. Je bent als ouder mega druk met je werk, het huishouden, de boodschappen, sociale contacten onderhouden, etc. Maar jouw dochter heeft ook recht op een stukje van die taart. Sterker nog, je kunt cadeautip 1 & 2 niet geven, als je geen tijd voor haar kunt vrijmaken.

Opgroeien klinkt eenvoudig, je ouders regelen alles voor je en je hoeft je nergens druk om te maken. Toch is het in de praktijk anders. Zo kan het zijn dat iemand een vervelende opmerking heeft geuit naar je dochter, waar ze al de hele dag last van heeft. Misschien heeft ze kriebels in haar buik, omdat die ene ‘totaal-helemaal-absoluut-geen-leuke’ jongen toch wel iets met haar doet. Of ze komt geen steek verder met haar huiswerk en voelt zich knijter onzeker, maar durft het niet aan te kaarten.

Maak daarom tijd vrij voor je dochter, ze heeft het nodig (en jij trouwens net zo goed). Jullie momenten samen vliegen voorbij en voor je het weet, heeft ze überhaupt je hulp niet meer nodig. Geef haar een knuffel, trek haar op de bank voor een filmpje samen, haal herinneringen van vroeger op of – misschien nog wel de beste optie van allemaal – vraag haar wat ze graag samen met jou zou willen doen!

Lekker tegen elkaar aankruipen op de bank, een dekentje over je benen en wat verrukkelijke hapjes op tafel. Zo genieten wij regelmatig van een filmavondje met heel het gezin. Naarmate Floris ouder wordt, verandert zijn smaak voor films natuurlijk ook. Zo vindt hij dat ‘Frozen’ voor meisjes is en wil hij dolgraag het laatste deel van Harry Potter zien (al vinden wij dat nog een beetje te vroeg).

Door de jaren heen hebben we heel wat films gezien. Een aantal van deze films waren niet voor herhaling vatbaar en sommige titels wilde Floris per se 7493 keer bekijken. Graag deel ik mijn jarenlange film-kijk-ervaringen met jullie en wie weet zit er iets voor jouw kleine prins(es) tussen. Welkom bij ‘Deze 3 films zijn geweldig om samen met je kind te kijken, deel 1’!

1. Paddington

Een geweldige familiefilm die absoluut niet in deze eerste editie mag ontbreken is natuurlijk ‘Paddington’, een film uit 2014. 

Paddington is een schattige, bruine beer die leeft in het oerwoud van Peru. Hij droomt van een leven in Engeland en besluit als verstekeling aan boord te gaan van een schip. Dit schip brengt hem naar Londen, waar hij de familie Brown leert kennen. Deze liefdevolle familie neemt hem in huis, maar dat gaat natuurlijk niet vlekkeloos. Paddington sloopt de badkamer, knoeit met zijn eten, maakt dingen kapot en gedraagt zich logischerwijs anders dan een keurig afgerichte hond.

Het beertje zorgt voor veel problemen en de vader van het gezin besluit dat Paddington moet vertrekken. Dan blijkt dat een gemene taxidermist (een specialist in het opzetten van dieren) het op Paddington heeft gemunt. 

Lukt het Paddington om uit handen te blijven van deze dame en alsnog een gezinslid te worden van de familie Brown? Paddington heeft momenteel twee films, maar een derde is onderweg.

Bekijk de trailer hier (NL)

2. Bolt

Deze prachtige animatiefilm van Disney gaat over Bolt, een hond die van jongs af aan is opgegroeid op de filmset van Hollywood en de ster is van een televisieserie. In die serie is hij een superheld met speciale krachten, waaronder laserogen en een superblaf. Op enig moment denkt Bolt dat zijn baasje Penny in gevaar is en wil haar redden. Hij probeert door een raam springen met zijn speciale krachten, maar helaas lukt dat niet (zijn krachten zijn niet echt en werken alleen op de filmset). Bolt raakt door de harde klap bewusteloos, valt in een doos en wordt verscheept naar New York.

In New York ontmoet hij Mittens, een straatkat die ervan overtuigd is dat je mensen niet kunt vertrouwen, anders was Bolt nooit zo ver van huis beland. Bolt dwingt haar om hem terug naar Hollywood te brengen en onderweg beleven ze geweldige avonturen. Een hechte vriendschap ontstaat, maar het verlangen naar zijn baasje Penny blijft. 

Bolt reist het laatste stukje alleen naar Hollywood, in de hoop dat Penny hem nog herkent. Mittens blijft achter in Las Vegas, aangezien zij ervan overtuigd is dat het leven van Bolt één grote leugen is en er niemand is die om hem geeft. Heeft Mittens gelijk of loopt de film toch nog goed af? 

Bekijk de trailer hier (NL)

3. Beethoven

Een oude, humoristische film uit 1992, die ik zelf als kind al geweldig vond, maar nog altijd een favoriet is bij ons thuis. (In het Engels kijken is geen enkel probleem!)

Aan het begin van de film zien we hoe dieven inbreken bij verschillende dierenwinkels, om daar puppy’s te stelen. Een Sint-Bernard puppy ontmoet een andere pup en samen weten ze te ontsnappen uit de handen van de dieven. De kleine Sint-Bernard hond sluipt het huis van de familie Newton in en weet direct de harten van iedereen in het gezin te stelen. Nou ja, iedereen? De vader van het gezin, George, wil absoluut geen hond en al helemaal geen Sint-Bernard. Toch gaat hij voor het gezin akkoord om hem te houden.

De viervoeter groeit op van kleine pup tot een reusachtige grote hond en krijgt de naam Beethoven. De familie is helemaal gelukkig met hun trouwe beestje en Beethoven helpt de kinderen waar hij kan. Zo ondersteunt hij de oudste dochter Ryce bij haar liefdesproblemen, beschermt hij zoontje Ted tegen een groep vervelende pestkoppen en redt hij de jongste dochter Emily uit het zwembad, aangezien de oppas te druk bezig is met zichzelf. Vader George ziet echter alleen maar de negatieve kanten van de hond en besluit op een gegeven moment dat de maat vol is.

Hij neemt Beethoven mee naar een dierenarts, die bovenmatige interesse in de grote Sint-Bernard blijkt te hebben vanwege snode plannen. De dierenarts bedenkt een list dat Beethoven ziek is en dat hij hem wil laten inslapen. Als George hier niet aan mee zal werken, dan dient de dierenarts een officiële klacht in tegen het gezin. George heeft geen andere keuze dan mee te werken en Beethoven aan de dierenarts over te dragen.

Wordt Beethoven op tijd door de familie Newton gered of zijn de laatste dagen van de hond geteld?

Bekijk de trailer hier (EN)

Heb jij een leuke filmtip die echt niet mag ontbreken in een toekomstig overzicht? Laat het weten in de reacties en wie weet staat jouw tip er binnenkort tussen!

Bij ons is Sinterklaas altijd groots gevierd. Floris en ik versierden ieder jaar uitgebreid het huis met knutselwerkjes, uren gingen voorbij aan het opstellen van verlanglijstjes, vele pepernoten werden gebakken en ieder jaar bedacht ik een leuke stunt die Malle Pietje met zijn schoen had uitgehaald. Ik zag er enorm tegenop dat dit moment ooit voorbij zou gaan, totdat het lot ervoor zorgde dat Floris een broertje kreeg. Nu kan ik weer van vooraf aan beginnen en ik kan niet wachten!

Floris, een slim ventje, keek op redelijk vroege leeftijd al met een kritisch oog naar de Goedheiligman. Zo zag hij – toen hij 4 jaar was – dat de Sint op televisie anders is dan de Sinterklaas die bij hem op school kwam. Hier heb ik voor het gemak maar even niet op gereageerd, omdat ik bang was dat hij het ‘geheim’ nu al zou ontdekken. De vragen werden ieder jaar interessanter en op sommige momenten wist ik niet hoe lang ik ‘het geheim’ nog kon rekken. Maar wanneer vertel je eigenlijk jouw kind dat Sinterklaas niet bestaat? Is daar een goed moment voor en zo ja, hoe vertel je dat dan?

Wijsheid komt met de jaren

Het is een bekende uitspraak: ‘wijsheid komt met de jaren’. Daar waar een kind van 4 jaar vrijwel alle verhalen omtrent de goedheiligman voor waarheid aanneemt, zal een kind van 12 jaar zich niet zo snel meer om de tuin laten leiden. Uit onderzoek is gebleken dat de leeftijdsgrens aan het verschuiven is. De gemiddelde leeftijd dat kinderen tegenwoordig niet meer in ‘de man met zijn geschminkte vrienden’ geloven, ligt rond de 8-9 jaar. Vermoedelijke oorzaak: de huidige samenleving wordt mondiger en kinderen leren steeds vroeger om kritischer naar zaken te kijken.

Combineer die kritische blik met het stukje inzicht (wijsheid) dat ze opdoen en voilà, je kind krijgt twijfels over het bestaan van Sinterklaas. Dat moment van borstvoeding en de eerste schooldag lijken dan ineens zo lang geleden. Nu kun je vragen verwachten als:

• Hoe komt het paard van Sinterklaas op het dak?
• Passen de cadeautjes van alle kinderen op de pakjesboot?
• Ons huis heeft toch helemaal geen schoorsteen?
• Hoe heten de ouders van Sinterklaas eigenlijk?
• Zullen we een keertje kijken waar Sinterklaas woont en op bezoek gaan?
• Sinterklaas is vanavond bij ons, maar ook bij Max uit groep 6… #hoedan?

Begint je kleine ventje of prinsesje te twijfelen, ontkracht deze hersenspinsels dan niet. Ze zullen in deze fase zelf naar een verklaring zoeken en komen er vaak snel achter dat ‘de man met de mijter’ toch erg veel op oom Harry lijkt. Zodra je kind begint te twijfelen, plan dan een family-meeting in om je mini-ik eerlijk te vertellen dat Sinterklaas niet bestaat.

Op welke leeftijd vertel je het?

Het beste antwoord: wanneer je kind eraan toe is.

De meeste kinderen komen er op enig moment zelf grotendeels achter hoe de vork in de steel zit. Als deze situatie (nog) niet van toepassing is, dan kun je op school navragen in welke groep er surprises worden gemaakt door de kinderen. Meestal is dit in groep 5/6, oftewel bij de leeftijd van 8-10 jaar. Het is dan te adviseren om zelf het ‘confronterende’ gesprek aan te gaan met je kind. Dit is natuurlijk fijner dan wanneer hij of zij het via-via hoort van anderen.

Hoe vertel je dat Sinterklaas niet bestaat?

‘Luister, ik heb goed nieuws en slecht nieuws. Het slechte nieuws, Sinterklaas bestaat niet. Het goede nieuws, uhm, je weet nu wie al die jaren jouw cadeautjes heeft betaald.’

Dit is natuurlijk niet de wijze waarop je een – toch al twijfelend – kind vertelt dat de Goedheiligman en z’n pieten niet echt bestaan. De meest voorkomende wijze waarop ouders het nieuws brengen, is ‘het grote geheim’ verhaal.

Belangrijke tip: Bij Floris heb ik ervoor gekozen om het geheim te delen, aan het begin van de zomervakantie, tussen eind groep 5 en begin groep 6. Het Sinterklaasfeest speelde op dat moment natuurlijk totaal niet bij hem. Aangezien hij de hele vakantie niet naar school ging, kon hij de schok ook niet per ongeluk delen met klasgenootjes. Heel de vakantie kon hij mij alles vragen over Sinterklaas, mocht hij daar behoefte aan hebben. Tegen de tijd dat Floris weer naar school ging, was het niet meer actueel en wist hij dat er niets verklapt mocht worden.

Floris reageerde best gemakkelijk (gelukkig). Hij vond het een beetje gek, maar het was al snel prima. Op het moment zelf liet hij weinig merken. De dagen daaropvolgend kreeg ik steeds meer vragen, bijvoorbeeld wie er dan op het raam had gebonkt toen de pakjes werden bezorgd. Ik heb alle vragen eerlijk beantwoord en het gesprek nooit afgekapt. Nu, een half jaar later, vindt hij het tof dat hij het geheim weet. Hij is mega trots dat hij mag helpen om het feest een succes te maken voor zijn kleine broertje!

Het geheim van Sinterklaas

Sinterklaas heeft vroeger wel echt bestaan, maar wordt sindsdien als traditie voortgezet. Grote mensen hebben met z’n allen een belangrijk geheim, namelijk dat Sinterklaas nu gespeeld wordt. Jij hoort nu ook een beetje bij de grote mensen. Je moet dan wel, net als wij, het geheim goed bewaren voor de kleinere kindjes.

Het ene kind zal zich trots voelen en de klap snel verwerken. Voor het andere kind komt het nieuws als een donderslag bij heldere hemel. Het is dan ook niet altijd te vermijden dat er een aantal tissues aan te pas moeten komen. Maar, goed nieuws: ieder kind komt er uiteindelijk overheen!

Het kan zijn dat je kind teleurgesteld is, verdrietig, boos of zich voorgelogen voelt. Probeer de juiste emotie in kaart te brengen en vraag goed door waarom jouw kind zich zo voelt. De kans is groot dat je kind bang is dat de gezellige avondjes niet meer gevierd zullen worden. Misschien is je kind bang dat hij/zij geen snoep meer zal krijgen of dat er geen cadeautjes meer worden uitgedeeld. Je zou kunnen aangeven dat dit natuurlijk niet het geval is en dat je kind volgend jaar gewoon nog z’n schoen mag zetten.

Ook voor deze ‘kwestie’ geldt dat goed communiceren enorm kan helpen om je kind voor te bereiden op wat er gaat komen. Jij hebt een voorbeeldfunctie en als ouder liggen al jouw handelingen onder een vergrootglas. Hoe je kind het slechte nieuws over Sinterklaas verwerkt is aan hem of haar. Maar hoe jij er op dat moment bent voor je kind, dat is aan jou!